Skip to content

Γαλλικές εκλογές: Το φαινόμενο Μελανσόν και η ελληνική Αριστερά / Ο τρίτος γύρος – Του Γιάννη Μπαμπούλια, από το ΜΟΝΟ #7

April 22, 2012

Ένα από τα πρόσωπα των γαλλικών προεδρικών εκλογών, ο υποψήφιος της Αριστεράς Ζαν-Λυκ Μελανσόν αντιμετωπίστηκε με αντιφατικό τρόπο από τα κόμματα της ελληνικής Αριστεράς. Μίσος, θαυμασμός και αμηχανία. Τρία κόμματα, τρεις διαφορετικές αντιδράσεις.

Βρισκόμαστε λίγες μέρες πριν τις γαλλικές εκλογές όταν γράφονται αυτές οι γραμμές. Στη Γαλλία, ο Φρανσουά Ολάντ προσπαθεί να κλειδώσει το προβάδισμα μερικών μονάδων που του δίνουν οι δημοσκοπήσεις, συχνά με ανόητα τρικ, όπως το βίντεοκλιπ που κυκλοφόρησε πρόσφατα με πλάνα του καθώς περπατάει στα γκέτο των προαστίων του Παρισιού, ενώ ένα ραπ κομμάτι στο soundtrack προστάζει «ψήφισε με, μαύρε του Παρισιού» (vote for me, nigga in Paris). Ο Νικολά Σαρκοζί απ’ την άλλη, προσπαθεί να πείσει τους ψηφοφόρους ότι η εκλογή ενός σοσιαλιστή στο τιμόνι της χώρας θα αναστατώσει τις αγορές, ακόμα και αν οι ισχυρισμοί του φαίνεται να τον προδίδουν, καθώς η ανάπτυξη που υπόσχεται ο Ολάντ κερδίζει κατά κράτος τη λιτότητα του Σαρκοζί στα μάτια των αγορών, έστω και αν οι υποσχέσεις του περιλαμβάνουν 200.000 νέες θέσεις εργασίας με τη βοήθεια του δημοσίου και βαριά φορολόγηση των πλουσίων και των μεγάλων επιχειρήσεων.

Μία τρίτη δύναμη ωστόσο, που διεκδικεί ένα ισχυρό ποσοστό ψήφων και απειλεί να αναστατώσει τα σχέδια των δύο «μεγάλων» παιχτών, εμφανίζεται στο πρόσωπο του, γεννημένου στο Μαρόκο, Ζαν-Λυκ Μελανσόν (και αυτός πρόσφατα απέκτησε το δικό του τραγούδι από το συγκρότημα Victoire Passage, μια εφηβική ερωτική εξομολόγηση για τον υποψήφιο πρόεδρο, ανεπίσημα βέβαια). Ένα πρόσωπο μακριά από τα παραδοσιακά πρότυπα του άρχοντα του κιτς και θιασώτη του νεοφιλελευθερισμού Σαρκοζί ή του «νηφάλιου» σοσιαλιστή, στα πρότυπα του Μπαράκ Ομπάμα, που διακηρύσσει αλλαγή αλλά δεν φαίνεται ικανός (ή πρόθυμος) να έρθει τελικά σε ευθεία αντιπαράθεση με τα «μεγάλα» συμφέροντα.

Διεκδικώντας 100% φορολόγηση στα εισοδήματα πάνω από 300.000 ευρώ, απορρίπτει μια Ε.Ε. πειθήνια στην ελεύθερη αγορά και τη λιτότητα, και θέλει να δει τα προνόμια της Ευρωπαϊκής άρχουσας τάξης να εξανεμίζονται. Ο Μελανσόν είναι αρκετά χαρισματικός ώστε να κάνει τους δύο αντιπάλους του να ανησυχούν. Όπως λέει και ο ίδιος, «με ιδέες σαν τις δικές μου, δεν μπορεί να φοράς το πρόσωπο ενός εξάχρονου που απαγγέλλει ποίημα μπροστά στην τάξη». Πώς όμως αντιμετωπίζει το φαινόμενο Μελανσόν η ελληνική Αριστερά;

Θα περίμενε ίσως κανείς ότι θα έβρισκε στο πρόσωπο του το προφίλ ενός σύγχρονου ευρωπαίου ηγέτη, ωστόσο, μια σειρά από δημοσιεύματα και άρθρα στον αριστερό τύπο, φανερώνουν αμηχανία και τελικά παράδοξη σχέση ανάμεσα στις τρεις αντιπροσωπεύσιμες στο Κοινοβούλιο εκδοχές της και τον Ζαν-Λυκ Μελανσόν. Τι πιστεύει λοιπόν η ελληνική Αριστερά για τον άνθρωπο που θα μπορούσε να βρεθεί στην αιχμή και επικεφαλής της ανασύστασης του αριστερού κινήματος πανευρωπαϊκά;

ΚΚΕ: Αριστερά φούμαρα

Το ΚΚΕ δυστυχώς απέδειξε για άλλη μια φορά ότι τελευταία έχει χάσει τόσο την πυξίδα όσο και το χάρτη. Με πρόσφατο δημοσίευμα στον Ριζοσπάστη (‘Τα γαλλικά “αριστερά φούμαρα”», 5/4/12), βάζει στο ίδιο καλάθι τον Μελανσόν και τον Ολάντ και κατηγορεί τον πρώτο για πολιτικές διακηρύξεις του δεύτερου, όπως για παράδειγμα την πίστη ότι το σύστημα μπορεί να δουλέψει αρκεί να το εξανθρωπίσουμε, κάτι που υποστηρίζει μόνο ο Ολάντ. Το ΚΚΕ απέχει πολύ από το να διαπιστώσει κάποια κοινή ιδεολογική βάση, καθώς ο Μελανσόν θεωρείται –μεταξύ άλλων- από τους αντιπάλους του Μαοϊστής, χωρίς ωστόσο ο ίδιος να έχει αποδεχτεί ουδέποτε τον χαρακτηρισμό.

Η έξοδος της Γαλλίας από το ΝΑΤΟ, η επιστροφή των κεκτημένων του εργατικού κινήματος στα λαϊκά στρώματα που αγωνίστηκαν για αυτά και άλλες κοινές θέσεις δεν αφήνουν περιθώρια παρεξηγήσεων για την ιδεολογική συγκρότηση του ηγέτη του Αριστερού Μετώπου. Ωστόσο ο Περισσός έχει εδώ και δεκαετίες διακόψει την επαφή με τη Δυτική Ευρώπη και φαίνεται να προτιμά να στέλνει συλλυπητήρια τηλεγραφήματα σε δικτατορικά καθεστώτα (βλ. Βόρειος Κορέα) παρά να ανοίξει τους ορίζοντές του σε οποιασδήποτε μορφής ευρωπαϊκή προοπτική. Ακόμη και όταν πρόκειται για εκείνη που θέτει ως βάση τον λαό και όχι την ελεύθερη αγορά.

ΣΥΡΙΖΑ: Κουράγιο αδέλφια

Φωτογραφία του πλήθους σε πρόσφατη προεκλογική ομιλία του Jean-Luc Mélenchon στη Μασσαλία που τράβηξε δεκάδες χιλιάδες κόσμου στο δρόμο.

Μια προφανής ταύτιση μεταξύ του Μελανσόν και του Αλέξη Τσίπρα ίσως είναι αυτό που κάνει εν τέλει το ΚΚΕ τόσο νευρικό και αρνητικό απέναντί του. Πρόσφατα μάλιστα ο Μελανσόν επισκέφθηκε τη χώρα μας ως προσκεκλημένος της αδελφής παράταξης και έδωσε συνέντευξη που φιλοξενήθηκε στην εφημερίδα Αυγή. Μιλώντας στην Ελένη Τσερεζόλε, ο Μελανσόν έδωσε στίγμα όσον αφορά τις θέσεις του για το ευρώ και την παραμονή της Ελλάδας στην ευρωζώνη, άποψη που δεν συμβαδίζει με όλες τις πλευρές του πολυσυλλεκτικού ΣΥΡΙΖΑ.

Μιλώντας για το ενδεχόμενο εξόδου από το ευρώ δήλωσε ότι «δεν είναι καλή ιδέα. Δεν υπάρχει κανένας λόγος η νομισματική πολιτική να μείνει για πάντα αυτή του ισχυρού ευρώ, που σήμερα υπερισχύει. Το ευρώ είναι το νόμισμα όλων μας. Όχι αυτό της ΕΚΤ, της Κομισιόν ή της γερμανικής κυβέρνησης. Αν το θέλουμε, μπορούμε να αλλάξουμε τη λειτουργία του, αλλάζοντας το καταστατικό της ΕΚΤ και καταργώντας το Σύμφωνο Σταθερότητας και Ανάπτυξης και τις μεταρρυθμίσεις του “6 pack” που επιδεινώνουν τα πράγματα. Αλλά μπορεί η έξοδος από τη σημερινή νομισματική πολιτική να έχει νόημα, η έξοδος από το ευρώ, αντιθέτως, δεν έχει». Αν η δήλωση θυμίζει κάτι, είναι η τοποθέτηση του αρχηγού του ΣΥΡΙΖΑ πριν λίγο καιρό για το ίδιο θέμα.

Ανοιχτοί λοιπόν και οι δύο ηγέτες στην ευρωπαϊκή προοπτική, ιδωμένη όμως μέσα από το πρίσμα της ανανεωμένης Αριστεράς. Πού βρίσκεται όμως η «δεδηλωμένη» ευρωπαϊκή Αριστερά, δηλαδή η Δημοκρατική Αριστερά, και ποια η αντιμετώπιση που επιφυλάσσει στον άνθρωπο που φαίνεται να πιάνει το 17% στον πρώτο γύρο των προεδρικών εκλογών;

ΔΗΜΑΡ: Ολάντ και βλέπουμε

Στο περιοδικό Μεταρρύθμιση, αρκετά άρθρα έχουν φιλοξενηθεί για το φαινόμενο Μελανσόν καθώς και συνεντεύξεις που έδωσε σε ξένα μέσα. Ωστόσο, στη συνομιλία μας με τον Γεράσιμο Γεωργάτο, υπεύθυνο ευρωπαϊκής πολιτικής του κόμματος, αποκομίσαμε την αίσθηση ότι σταθερά αν και χαμηλόφωνα, η ΔΗΜΑΡ ταυτίζεται περισσότερο με τη λογική του σοσιαλιστή Ολάντ. Εξάλλου το πνεύμα της ΔΗΜΑΡ, που δεν έχει ξεκαθαριστεί ακόμη αν θέλει να συνταχθεί με τους Ευρωπαίους Σοσιαλιστές ή με τις πιο αριστερές δυνάμεις, δεν επιτρέπει την υιοθέτηση μιας καθολικά ριζοσπαστικής πολιτικής στα μέτρα του ΣΥΡΙΖΑ.

Βλέποντας την ταύτιση που επιδεικνύουν και οι Γερμανοί σοσιαλ-δημοκράτες τον τελευταίο καιρό (με πρόσφατο δημοσίευμα στην Le Monde π.χ.) με τις θέσεις του Φρανσουά Ολάντ, η ΔΗΜΑΡ φαίνεται να πιστεύει ότι το σύστημα είναι δυνατόν να αναμορφωθεί και να λειτουργήσει υπέρ μιας συνολικής αναμόρφωσης του πολιτικού τοπίου στην Ευρώπη, με άνοδο της μετριοπαθούς Αριστεράς.

Ωστόσο, όταν ο Ολάντ θα χτυπήσει την πόρτα του Μελανσόν στον δεύτερο γύρο των εκλογών, για να φέρει αυτόν και τους ψηφοφόρους του στην πλευρά του κόμματός του, η υιοθέτηση ορισμένων από τις θέσεις του Αριστερού Μετώπου, θα είναι αναπόφευκτη, όπως φαίνεται άλλωστε και από την αλλαγή του τόνου στις τελευταίες ομιλίες του Ολάντ. Ίσως αυτό είναι ένα στοιχείο που και η ΔΗΜΑΡ πρέπει να σκεφτεί για τις δικές της δηλώσεις, μετά από τις βαριές κατηγορίες για την απώλεια ιδεολογικής ταυτότητας που της αποδίδονται τελευταία.

Φωτογραφία από την προεκλογική ομιλία του J.L Mélenchon στην Βαστίλη του Παρισιού.

Και η Ευρώπη;

Κάποια στιγμή θα πρέπει να αναρωτηθούμε όλοι μας αν τελικά όσα προτείνει το Αριστερό Μέτωπο στην Γαλλία και ο ΣΥΡΙΖΑ στην Ελλάδα είναι ουτοπικά και αδύνατα ή αν πρόκειται για αναγκαίες αλλαγές. Σε πρόσφατη συνομιλία που είχαμε με Γάλλους φίλους δημοσιογράφους μάς μετέφεραν το εξής αίσθημα: «Κανένας δεν συμπαθεί τον Σαρκοζί, αλλά ο Ολάντ είναι αριστερός για τους δεξιούς και συντηρητικός για τους αριστερούς, και αυτό μπορεί να τον οδηγήσει στην ήττα». Θα μπορούσε η λύση να δοθεί από μια ευρύτερη αριστερή συναίνεση με κάποιον χαρισματικό ηγέτη στο τιμόνι και των δύο χωρών;

Και για την Γαλλία και για την Ελλάδα, η ώρα της κρίσης για το μέλλον της Αριστεράς φτάνει. Το καλύτερο για όλους θα ήταν να πάνε ως εκεί με ανοιχτά χαρτιά και όρεξη για ριζοσπαστικές λύσεις.

Διαβάστε επίσης:

– Φρανσουά Ολάντ: Για τη χαμένη τιμή της Κεντροαριστεράς – Του Λεωνίδα Ντιλσιζιάν

– Ένα γράμμα στον Mélenchon από τον Μανώλη Γλέζο

– Και ο Sarkozy; – Του Γιάννη Μπαμπούλια

Advertisements
One Comment leave one →
  1. johnies permalink
    April 22, 2012 16:57

    valate ti gnwmi tis dim.aristeras gia tin antarsia dn blepw kati..

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: